Onze tijd 1

Zaterdag 21 september


18h.Ik kom van een draadloos gezuip in de Mantecca. Keer terug langs de kathedraal. En daar zie ik hem. Te korte purperen broek, witte sportschoenen, groene winterjas en een hoedje uit een verloren tijd. Ik worstel met mijn tijd, vraag mij af wat er in feite bestaat. Wie is dit dan? Hij gaat in schokjes , ik besluit hem te volgen. Hij passeert voorbij de reep. Ik ren naar mijn huis. Pis mij leeg, neem mijn fototoestel en film en loop achter hem.
De tijd waarin ik leef is de mijne niet. Ook niet voor hem denk ik. Maar hij kan het meester. Het mannetje die mij aan Roger Raveel doet denken in zijn kleuren in zijn pas.
Hij woont in een huis waarin ik hem niet zou plaatsen. Een verrassend uitziende rechthoekige kleurloze mooie eischaal woning aan een plein met veel kleine migrantjes. Hij hoppelt zonder achterom te kijken. Misschien kan ik hem daarom wel een tijd volgen zonder dat hij iets zal merken. Noem het verder zetten van wat Sophie Calle begonnen is. haar werk was niet af. Ik hoef hier niet origineel te zijn. We leven in een andere tijd. Een verwarrende tijd voor degene die hem beleeft.Een tijd die van Roger is. Zo doop ik hem.